Lu Xun

💡 In essays, Lu Xun made irony a moral instrument, precise and unforgettable.

لو شون در مقالاتش، کنایه را به ابزاری اخلاقی، دقیق و فراموش‌نشدنی تبدیل کرد.

💡 The museum projected quotes from Lu Xun across brick walls, turning aphorisms into street art.

این موزه نقل قول‌هایی از لو شون را بر روی دیوارهای آجری به نمایش گذاشته بود و کلمات قصار را به هنر خیابانی تبدیل می‌کرد.

💡 Professors urge students to meet Lu Xun early, before cynicism hardens and empathy forgets its native language.

استادان از دانشجویان می‌خواهند که لو شون را زود بشناسند، قبل از اینکه بدبینی ریشه بدواند و همدلی زبان مادری خود را فراموش کند.

💡 As the space for dissent in China shrinks, the legendary Lu Xun it appears, is finally breaking through.

همزمان با تنگ‌تر شدن فضای مخالفت در چین، به نظر می‌رسد لو شون افسانه‌ای بالاخره دارد خودش را نشان می‌دهد.

💡 Many have taken to social media to compare themselves with a century-old literary figure, Kong Yiji, an unemployed alcoholic scholar from a 1919 story by the author Lu Xun.

بسیاری در رسانه‌های اجتماعی خود را با یک چهره ادبی صد ساله، کونگ ییجی، مقایسه کرده‌اند؛ محققی بیکار و الکلی که در داستانی از نویسنده لو شون در سال ۱۹۱۹ حضور داشته است.

💡 The story was written in 1919 by Lu Xun, a Chinese literary giant often compared to Dickens and Orwell.

این داستان در سال ۱۹۱۹ توسط لو شون، غول ادبی چین که اغلب با دیکنز و اورول مقایسه می‌شود، نوشته شده است.