libber

💡 A vintage magazine used libber as a dismissive label, which students analyzed to understand how language polices social movements.

یک مجله قدیمی از واژه «libber» به عنوان یک برچسب تحقیرآمیز استفاده کرد که دانشجویان آن را تجزیه و تحلیل کردند تا بفهمند زبان چگونه جنبش‌های اجتماعی را کنترل می‌کند.

💡 Woodlawn and Curtis were charged with improvising the roles of “women’s libbers” trying to convince a wealthy socialite played by Darling to lend some much-needed money and glamour to the cause.

وودلان و کرتیس وظیفه داشتند نقش «زنان آزادی‌خواه» را بداهه بازی کنند و سعی کنند یک شخصیت ثروتمند اجتماعی با بازی دارلینگ را متقاعد کنند تا مقداری پول و زرق و برق مورد نیاز را به این جنبش اختصاص دهد.

💡 “There’s a fear of not being able to fend for herself,” says Blanchett, who thinks Schlafly saw “the libbers” as a threat to the foundational stability of the country.

بلانشت، که فکر می‌کند شلفلی «لیبرها» را تهدیدی برای ثبات بنیادی کشور می‌دانست، می‌گوید: «ترس از این وجود دارد که نتوانیم از پس خودش بربیاییم.»

💡 While Ruckelshaus was viewed at the time as something of an oddity — “the Nixon administration’s token women’s libber” — she was not a complete anomaly.

اگرچه راکلهاوس در آن زمان به عنوان چیزی عجیب و غریب - «نماد آزادی زنان دولت نیکسون» - تلقی می‌شد، اما او کاملاً یک ناهنجاری نبود.

💡 She reclaimed libber humorously in a zine, turning an insult into a wink shared among organizers.

او با طنز در یک مجله، لیبر را پس گرفت و توهینی را به چشمکی که بین برگزارکنندگان به اشتراک گذاشته شد، تبدیل کرد.

💡 The archive boxed pamphlets from a self-described libber collective, their demands surprisingly modern in tone and scope.

این آرشیو شامل جزوه‌هایی از یک گروه خودخوانده‌ی آزادی‌خواه بود که خواسته‌هایشان به طرز شگفت‌آوری از لحن و دامنه‌ی مدرنی برخوردار بود.