lazurite

💡 The pigments included cinnabar, chromium green and lazurite — a blue-green copper compound — as well as tin-lead yellow, which artists stopped using after the 19th century because of toxicity.

این رنگدانه‌ها شامل سینابر، سبز کروم و لازوریت - یک ترکیب مسی آبی-سبز - و همچنین زرد قلع-سرب بودند که هنرمندان به دلیل سمیت، استفاده از آن را پس از قرن نوزدهم متوقف کردند.

💡 A fragment of lazurite on my desk reminds me to budget for quality where eyes linger daily.

یک تکه لازوریت روی میزم به من یادآوری می‌کند که برای کیفیت، جایی که چشم‌ها هر روز به آن خیره می‌شوند، بودجه‌بندی کنم.

💡 The blue and white of the polished Lazurite walls pleased the eye, as did the intricately carved sandalwood furniture and bed frame.

آبی و سفید دیوارهای لازوریت صیقل‌خورده، و همچنین مبلمان و تخت‌خواب با کنده‌کاری‌های پیچیده از چوب صندل، چشم‌نواز بودند.

💡 Medieval artists worshiped lazurite, trading gold for blue that sanctified ceilings.

هنرمندان قرون وسطی لازوریت را می‌پرستیدند و طلا را با رنگ آبی که سقف‌ها را مقدس می‌کرد، معاوضه می‌کردند.

💡 And the $127 “Lazurite statue of ‘Imperial Seal of his Majesty at Seventy’ ” from Taiwan.

و «مجسمه لازوریت» با قیمت ۱۲۷ دلار از تایوان با عنوان «مهر امپراتوری اعلیحضرت در هفتاد سالگی»

💡 In 1828 M. Guimet succeeded in making an artificial ultramarine, known now extensively as French ultramarine, which is little, if at all, inferior in beauty to lazurite.

در سال ۱۸۲۸، آقای گیمه موفق به ساخت یک لاجورد مصنوعی شد که اکنون به طور گسترده با نام لاجورد فرانسوی شناخته می‌شود و از نظر زیبایی، اگر نگوییم هیچ، اما اندکی از لازوریت کم دارد.