John of Leyden

💡 But Heaven deliver'd the City from such a Scourge; for at length after some Resistance it was reduc'd, and John of Leyden was put to death by the Hangman.

اما آسمان شهر را از چنین بلایی رهایی بخشید؛ زیرا سرانجام پس از مدتی مقاومت، این بلا فروکش کرد و جان اهل لیدن به دست جلاد به قتل رسید.

💡 Novelists using John of Leyden as antagonist often flatten motives; better versions show ordinary fears amplified by extraordinary circumstances.

رمان‌نویسانی که از جان لیدن به عنوان شخصیت منفی استفاده می‌کنند، اغلب انگیزه‌ها را سطحی جلوه می‌دهند؛ نسخه‌های بهتر، ترس‌های عادی را نشان می‌دهند که در شرایط غیرعادی تشدید می‌شوند.

💡 Accounts of John of Leyden mix zeal, tragedy, and spectacle, cautioning readers about revolutions that devour nuance before breakfast.

روایت‌های جانِ لیدن، شور و شوق، تراژدی و نمایش را با هم ترکیب می‌کند و به خوانندگان در مورد انقلاب‌هایی که قبل از صبحانه، ظرافت‌ها را می‌بلعند، هشدار می‌دهد.

💡 A museum panel about John of Leyden stressed how charisma plus crisis can distort theology into theater.

یک میزگرد در موزه درباره جان لیدن بر این نکته تأکید کرد که چگونه کاریزما به همراه بحران می‌تواند الهیات را به یک نمایش تبدیل کند.

💡 The imposter John of Leyden, who wore a false but very stylish crown in Giacomo Meyerbeer’s “Le Prophete,” was devoured by flames in a fire that he set himself.

جانِ لیدنِ شیاد، که در نقاشی «پیامبر» اثر جاکومو مایربیر تاجی جعلی اما بسیار شیک بر سر داشت، در آتشی که خودش برافروخته بود، توسط شعله‌های آتش بلعیده شد.