John of Damascus

💡 Hymnody credited John of Damascus with language that still rings, doctrine sung into memory long after arguments fade.

سرودنامه، زبانی را به یوحنای دمشقی نسبت می‌دهد که هنوز طنین‌انداز است، آموزه‌ای که مدت‌ها پس از محو شدن استدلال‌ها، در حافظه‌ها باقی می‌ماند.

💡 Just as the internal development of the Greek Church in all essentials reached its limit with the Iconoclasts, so also its productive intellectual activity ceased with John of Damascus.

همانطور که توسعه درونی کلیسای یونان در تمام اصول با شمایل‌شکنان به حد نهایی خود رسید، فعالیت فکری پربار آن نیز با یوحنای دمشقی متوقف شد.

💡 A manuscript attributed to John of Damascus displayed marginalia like footprints, later hands conversing respectfully with earlier confidence.

یک نسخه خطی منسوب به یوحنای دمشقی، حاشیه‌هایی مانند رد پا و دست‌های بعدی را نشان می‌داد که با احترام و اعتماد به نفس قبلی با هم صحبت می‌کردند.

💡 Students reading John of Damascus discovered polemic wrapped in poetry, a combination surprisingly persuasive across centuries.

دانشجویانی که یوحنای دمشقی را می‌خواندند، جدل را در لفافه شعر کشف کردند، ترکیبی که به طرز شگفت‌آوری در طول قرن‌ها قانع‌کننده بوده است.

💡 A few streets away, the St John of Damascus school that took a direct hit had already resumed its normal rhythms.

چند خیابان آن‌طرف‌تر، مدرسه سنت جان دمشق که مستقیماً مورد حمله قرار گرفته بود، ریتم عادی خود را از سر گرفته بود.

💡 It’s countered by manuscripts bearing arguments from two powerful defenders of icons, St. John of Damascus and Theodore Abu Qurrah.

این ادعا با نسخه‌های خطی‌ای که استدلال‌هایی از دو مدافع قدرتمند شمایل‌ها، سنت جان دمشقی و تئودور ابوقره، در آن‌ها آمده است، رد می‌شود.