James-Lange theory

💡 The lecture contrasted the James Lange theory with Cannon–Bard, arguing emotions follow bodily changes; sweaty palms, racing pulse, then “fear,” a sequence that still provokes coffee-fueled arguments.

این سخنرانی نظریه جیمز لانگه را با نظریه کنون-بارد مقایسه کرد و استدلال کرد که احساسات از تغییرات بدنی پیروی می‌کنند؛ کف دست‌های عرق کرده، ضربان قلب تند، و سپس «ترس»، توالی‌ای که هنوز هم بحث‌های قهوه‌محور را برمی‌انگیزد.

💡 Therapists borrow ideas from the James Lange theory when coaching clients to breathe and move differently, letting physiology tug mood toward calmer neighborhoods without demanding heroic willpower.

درمانگران هنگام آموزش به مراجعین برای تنفس و حرکت متفاوت، ایده‌هایی را از نظریه جیمز لانگه وام می‌گیرند، به این صورت که به فیزیولوژی اجازه می‌دهند خلق و خو را به سمت محله‌های آرام‌تر سوق دهد، بدون اینکه اراده قهرمانانه بخواهد.

💡 This supports the James-Lange theory of emotion, stating “We are afraid because we run.”

این موضوع از نظریه احساسات جیمز-لانگه پشتیبانی می‌کند که می‌گوید: «ما می‌ترسیم چون فرار می‌کنیم.»

💡 What psychology has to say about emotions—the James-Lange theory, for instance—is absolutely incomprehensible for us psychoanalysts, and cannot be discussed.

آنچه روانشناسی در مورد احساسات می‌گوید - برای مثال، نظریه جیمز-لانگه - برای ما روانکاوان کاملاً غیرقابل درک است و نمی‌توان در مورد آن بحث کرد.

💡 The James-Lange theory is itself concerned with order and connection between emotional states, perceptions, and responses.

نظریه جیمز-لانگه خود به نظم و ارتباط بین حالات عاطفی، ادراکات و پاسخ‌ها می‌پردازد.

💡 The other source of Dewey's psychology, which is now to be considered, is the James-Lange theory of the emotions.

منبع دیگر روانشناسی دیویی که اکنون باید مورد بررسی قرار گیرد، نظریه جیمز-لانگه در مورد احساسات است.