idlesse

💡 The medieval poem laments idlesse, warning that ungoverned hours invite mischief more than music.

این شعر قرون وسطایی، بیکاری را به سخره می‌گیرد و هشدار می‌دهد که ساعات بی‌قید و بند، بیشتر از موسیقی، شرارت را به دنبال دارد.

💡 Feeding the clods your idlesse drains, You make more green six feet of soil; His fruitful word, like suns and rains, Partakes the seasons' bounteous pains, And toils to lighten human toil.

با تغذیه‌ی کلوخ‌هایی که از زهاب‌های بی‌فایده‌ات می‌ریزند، شش فوت خاک را سرسبزتر می‌کنی؛ کلام پربار او، مانند خورشید و باران، در دردهای فراوان فصول سهیم می‌شود و رنج می‌کشد تا رنج انسان را سبک کند.

💡 Editors gloss idlesse as “idleness,” a reminder that spelling evolves while human habits persist.

ویراستاران، بی‌کاری را «بطالت» می‌نامند، یادآوری اینکه املا در حالی تکامل می‌یابد که عادات انسانی همچنان پابرجا هستند.

💡 The tables were drawn, it was idlesse all, Knight and page and household squire Loitered through the lofty hall, Or crowded round the ample fire.

میزها چیده شده بودند، همه بیکار بودند، شوالیه و خدمتکار و خدمتکار در تالار بلند پرسه می‌زدند، یا دور آتش فراوان جمع شده بودند.