Horatius

💡 Poets praise Horatius not for invincibility but for courage calibrated to context, the kind that buys time and transforms fear into coordinated action.

شاعران، هوراشیوس را نه به خاطر شکست‌ناپذیری‌اش، بلکه به خاطر شجاعتی که با شرایط وفق داده شده، ستایش می‌کنند؛ شجاعتی که زمان می‌خرد و ترس را به اقدام هماهنگ تبدیل می‌کند.

💡 Some focus on what happens in a few lonely moments of crisis, casting the nation’s leader as Horatius at the bridge or Casey at the bat.

برخی بر آنچه در چند لحظه بحرانی و تنها اتفاق می‌افتد تمرکز می‌کنند و رهبر ملت را در نقش هوراتیوس در پل یا کیسی در چوب بیسبال می‌بینند.

💡 “All great warriors are afraid. Only the stupid and the delusional are not. But you faced your fear, my son. You did what you had to do, like Horatius. This was your bridge, and you defended it.”

«همه جنگجویان بزرگ می‌ترسند. فقط احمق‌ها و متوهم‌ها نمی‌ترسند. اما تو با ترست روبرو شدی، پسرم. تو کاری را که باید انجام می‌دادی انجام دادی، مثل هوراتیوس. این پل تو بود و تو از آن دفاع کردی.»

💡 Horatius, the Roman general, had single-handedly held off a horde of invaders, sacrificing himself on that bridge to keep the barbarians from crossing the Tiber.

هوراتیوس، سردار رومی، به تنهایی جلوی انبوهی از مهاجمان را گرفته بود و خود را روی آن پل فدا کرده بود تا مانع عبور بربرها از تیبر شود.

💡 In the classroom simulation, Horatius stood with two classmates on a cardboard bridge, dramatizing how civic virtue sometimes means delaying danger long enough for neighbors to survive.

در شبیه‌سازی کلاس درس، هوراتیوس به همراه دو همکلاسی‌اش روی یک پل مقوایی ایستاده بود و نشان می‌داد که چگونه فضیلت مدنی گاهی اوقات به معنای به تأخیر انداختن خطر به اندازه‌ای است که همسایگان بتوانند زنده بمانند.

💡 A bronze relief of Horatius shows muscles taut against the press of enemies, a public reminder that fortitude often looks like stubborn, necessary delay.

یک نقش برجسته برنزی از هوراتیوس، عضلاتی کشیده را در برابر فشار دشمنان نشان می‌دهد، یادآوری عمومی که استقامت اغلب مانند لجاجت و تأخیر ضروری به نظر می‌رسد.