Homo habilis

💡 In exhibits, Homo habilis anchors discussions about brain size increases and cooperative foraging.

در نمایشگاه‌ها، هومو هابیلیس بحث‌هایی را در مورد افزایش اندازه مغز و جستجوی مشارکتی غذا مطرح می‌کند.

💡 While Homo habilis and Homo rudolfensis probably only ate a lizard here and there or the meaty remains left behind by other predators, Homo erectus was a hunter.

در حالی که هومو هابیلیس و هومو رودولفی‌ها احتمالاً فقط گاهی اوقات مارمولک یا بقایای گوشتی به جا مانده از سایر شکارچیان را می‌خوردند، هومو ارکتوس شکارچی بود.

💡 Homo habilis was discovered in Tanzania in the early 1960s by a group led by Louis and Mary Leakey, a married pair of paleoanthropologists.

هومو هابیلیس در اوایل دهه ۱۹۶۰ توسط گروهی به رهبری لوئیس و مری لیکی، زوجی از دیرینه‌شناسان، در تانزانیا کشف شد.

💡 Teeth and hands of Homo habilis suggest dietary flexibility, a survival trait our kitchens still celebrate.

دندان‌ها و دست‌های هومو هابیلیس نشان‌دهنده‌ی انعطاف‌پذیری غذایی است، یک ویژگی بقا که آشپزخانه‌های ما هنوز آن را گرامی می‌دارند.

💡 Homo habilis earned the “handy man” label for Oldowan tools, though we now appreciate community more than solitary genius.

هومو هابیلیس‌ها به خاطر ابزارهای اولدوایی خود لقب «مرد کاربلد» را به خود اختصاص دادند، هرچند اکنون ما قدر اجتماع را بیشتر از نبوغ انفرادی می‌دانیم.

💡 Homo habilis, the first members of our genus, left sharpened stones scattered across Africa.

هومو هابیلیس، اولین اعضای جنس ما، سنگ‌های تیزی را در سراسر آفریقا پراکنده کردند.