Hobbism

💡 Scholars define Hobbism as the doctrine that centralized authority tames chaos; the case study asked whether pandemics sharpen or undermine that claim.

محققان، هابیسم را به عنوان آموزه‌ای تعریف می‌کنند که می‌گوید اقتدار متمرکز، هرج و مرج را رام می‌کند؛ در این مطالعه موردی این سوال مطرح شد که آیا بیماری‌های همه‌گیر این ادعا را تشدید می‌کنند یا تضعیف؟

💡 “Hobbism” became a term of opprobrium, Leviathan was publicly burnt as a seditious document, and Hobbes himself spent many of his later years in fear for his life.

«هابیسم» به یک اصطلاح ننگین تبدیل شد، لویاتان به عنوان یک سند فتنه‌انگیز در ملاء عام سوزانده شد، و خود هابز بسیاری از سال‌های آخر عمرش را در ترس از جانش گذراند.

💡 It is not, however, in this, which is only the old Cyrenaic or Epicurean answer, that the distinctive point of Hobbism lies.

با این حال، نکته‌ی متمایز هابیسم در این نیست، که تنها پاسخ قدیمی سیرنائی یا اپیکوری است.

💡 The novel flirted with Hobbism, then complicated it with scenes of mutual aid that outpaced any decree.

رمان با هابیسم لاس می‌زد، سپس آن را با صحنه‌هایی از کمک‌های متقابل که از هر فرمانی پیشی می‌گرفت، پیچیده‌تر کرد.

💡 Hobbism turned inside out,—rendered licentious and anarchical instead of constructive.

هابیسم وارونه شد - به جای سازنده بودن، به هرزگی و هرج و مرج تبدیل شد.

💡 In debate club, defending Hobbism forced the libertarians to admit they liked roads, courts, and public libraries more than slogans.

در باشگاه مناظره، دفاع از هابیسم، لیبرتارین‌ها را مجبور کرد اعتراف کنند که جاده‌ها، دادگاه‌ها و کتابخانه‌های عمومی را بیشتر از شعارها دوست دارند.