hoast

💡 “There’s something in that wind and in the hoast beyont that sounds, and looks, and tastes, and smells like death. It’s in the air; I feel it comin’.

«چیزی در آن باد و در آن هوای آن‌سو وجود دارد که صدا، ظاهر، طعم و بوی مرگ می‌دهد. این در هواست؛ من آمدنش را حس می‌کنم.»

💡 In the Scottish play, a comic hoast interrupts the laird’s bluster, turning a cough into punctuation that earns the biggest laugh of the night.

در این نمایش اسکاتلندی، یک شوخی طنزآمیز، جار و جنجال ارباب را قطع می‌کند و سرفه را به یک علامت نگارشی تبدیل می‌کند که خنده‌دارترین صحنه شب را رقم می‌زند.

💡 The old shepherd’s hoast rattled through the quiet pub, and he waved away worry, blaming peat smoke, wet wool, and more stories than any lungs should carry.

صدای قهقهه چوپان پیر در میخانه ساکت پیچید و او با تکان دادن دست نگرانی را از خود دور کرد و دود پیت، پشم خیس و داستان‌های زیادی را که هیچ ریه‌ای نمی‌تواند تحمل کند، سرزنش کرد.

💡 After the hike, a stubborn hoast lingered, so she brewed thyme tea with honey, proving folk remedies sometimes soothe what inhalers don’t entirely tame.

بعد از پیاده‌روی، دلشوره و لجبازی‌اش فروکش کرد، بنابراین چای آویشن با عسل دم کرد و ثابت کرد که داروهای مردمی گاهی اوقات چیزی را که اسپری‌های استنشاقی کاملاً رام نمی‌کنند، تسکین می‌دهند.

💡 “Buy a fine toasting-fork for toast, Or fine spice-grater—tools for an hoast; If these in winter be lacking, I say, Your guests will pack, your trade decay.”

«یک چنگال برشته‌کن خوب برای نان تست، یا رنده ادویه خوب برای کباب‌پزی بخرید؛ اگر این‌ها در زمستان کم باشند، به نظر من، مهمانانتان بار سفر می‌بندند و کسب و کارتان رو به زوال می‌رود.»

💡 In books and in plays about Scotland you get the idea that we 'pech' and we 'hoast,' and talk constantly about ministers, and hoard our pennies.

در کتاب‌ها و نمایشنامه‌های مربوط به اسکاتلند این ایده به ذهنتان می‌رسد که ما «پچ» می‌کنیم و «غرغر» می‌کنیم، و مدام دربارهٔ وزرا صحبت می‌کنیم و پول‌هایمان را احتکار می‌کنیم.