Hills Hoist

💡 In the post-war boom, many aspired to own a house on a quarter-acre block, with all the trimmings - like the Hills Hoist - which could easily fit in the large backyard.

در دوران رونق پس از جنگ، بسیاری آرزو داشتند خانه‌ای در یک بلوک یک‌چهارم هکتاری داشته باشند، با تمام امکانات رفاهی - مانند بالابر هیلز - که به راحتی در حیاط خلوت بزرگ جا می‌شد.

💡 I remember the Hills Hoist in my Queensland yard when I was a child: the rusted creak as it went with the wind, the grease in its grooves, even the cobwebs around the crank that raised it higher.

من بالابر هیلز را در حیاط خانه‌ام در کوئینزلند، وقتی بچه بودم، به یاد دارم: صدای جیرجیر زنگ‌زده‌اش که با باد می‌رفت، گریس توی شیارهایش، حتی تار عنکبوت‌های دور میل‌لنگ که آن را بالاتر می‌برد.

💡 Many people have similar fond memories, leading to fears the Hills Hoist, the great symbol of Australian suburban life, has come to the end of the line.

بسیاری از مردم خاطرات شیرین مشابهی دارند، که منجر به این نگرانی می‌شود که برج هیلز، نماد بزرگ زندگی حومه شهری استرالیا، به آخر خط رسیده باشد.

💡 Designers studied the Hills Hoist as perfect mundane engineering: robust, fixable, and beloved long after patents nap.

طراحان، بالابر هیلز را به عنوان یک مهندسی بی‌نقص و پیش پا افتاده بررسی کردند: محکم، قابل تعمیر و محبوب، مدت‌ها پس از چرت زدن اختراعات.

💡 A spare Hills Hoist became a backyard canopy frame for vines, shade improvisation worthy of a celebratory lemonade.

یک بالابر هیلز یدکی به قاب سایبان حیاط خلوت برای درختان مو تبدیل شد، بداهه‌پردازی سایه‌بان شایسته‌ی یک لیموناد جشن.

💡 Grandma still spins the Hills Hoist in summer, laundry flagging under magpies while cousins invent games that require zero batteries and abundant squeals.

مادربزرگ هنوز تابستان‌ها با چرخ دستی هیلز هیست لباس‌ها را زیر نور کلاغ‌ها می‌چرخاند، در حالی که پسرعموها بازی‌هایی اختراع می‌کنند که به باتری نیاز ندارند و جیغ‌های زیادی می‌کشند.