head margin

💡 Print shops warn that a stingy head margin risks trimming mishaps; generous white space reads as sophistication, not waste.

چاپخانه‌ها هشدار می‌دهند که حاشیه کم سر صفحه، خطر برش‌های ناخواسته را به همراه دارد؛ فضای سفید زیاد، نشان‌دهنده‌ی پیچیدگی است، نه اتلاف.

💡 An uneven head margin betrayed a cheap reprint; typography loves straight rulers and considerate leading.

حاشیه‌ی ناهموارِ بالای صفحه، چاپ مجددِ بی‌کیفیتی را لو می‌داد؛ تایپوگرافی عاشق خط‌کش‌های صاف و خطوط راهنمای باملاحظه است.

💡 That is to say, the back margin should be the smallest, the head margin the next, the fore-edge a little wider, and the tail widest of all.

یعنی حاشیه پشتی باید کوچکترین، حاشیه بالایی بعدی، لبه جلویی کمی پهن‌تر و انتهای آن از همه پهن‌تر باشد.

💡 In thesis templates, the head margin accommodates page numbers, leaving footnotes to stretch their legs below without bumping into the header.

در قالب‌های پایان‌نامه، حاشیه‌ی بالای صفحه، شماره صفحات را در خود جای می‌دهد و باعث می‌شود پاورقی‌ها بدون برخورد با سرصفحه، در زیر آن قرار بگیرند.

💡 The editor increased the head margin slightly, giving chapter titles room to breathe and readers a nicer first impression.

ویراستار حاشیه‌ی بالای صفحه را کمی افزایش داده تا به عناوین فصل‌ها فضای بیشتری برای نفس کشیدن بدهد و خوانندگان برداشت اولیه‌ی بهتری داشته باشند.

💡 Adjusting the head margin in the report saved graphs from decapitation by the binder rings.

تنظیم حاشیه بالای صفحه در گزارش، نمودارها را از قطع شدن توسط حلقه‌های اتصال نجات داد.