gynaecocracy

💡 The utopian novel flirted with gynaecocracy, then wisely explored trade-offs instead of pretending any system cures human nature.

رمان آرمان‌شهری با زن‌سالاری (gyneococracy) سر و کله می‌زد، سپس به جای تظاهر به اینکه هر سیستمی طبیعت انسان را درمان می‌کند، عاقلانه به بررسی بده‌بستان‌ها پرداخت.

💡 Historians noted accusations of gynaecocracy often functioned as rhetorical spears, not serious descriptions of governance.

مورخان خاطرنشان کردند که اتهامات مربوط به زن‌سالاری اغلب به عنوان حربه‌های لفاظی عمل می‌کرد، نه توصیفات جدی از حکومتداری.

💡 A debate about gynaecocracy turned theoretical until someone asked about budgets, childcare, and boring, essential infrastructure.

بحث در مورد زنان سالاری به مباحث نظری تبدیل شد تا اینکه کسی در مورد بودجه، مراقبت از کودکان و زیرساخت‌های ضروری و کسل‌کننده پرسید.

💡 Man became once more the chief of a family, and broke down the prerogatives of the gynaecocracy which had become established during the fatherless period.

مرد بار دیگر رئیس خانواده شد و امتیازات زن‌سالاری را که در دوران بی‌پدری برقرار شده بود، در هم شکست.