graviton

💡 The emptiness of the vacuum in quantum theory belies a sea of particles—photons, electrons, gravitons, and more—that conspire to make empty space feel empty.

تهی بودن خلأ در نظریه کوانتومی، دریایی از ذرات - فوتون‌ها، الکترون‌ها، گراویتون‌ها و موارد دیگر - را پنهان می‌کند که دست به دست هم می‌دهند تا فضای خالی، تهی به نظر برسد.

💡 In this theory, vibrating strings would create gravitons, tiny particles that act under quantum mechanical laws but carry gravitational force.

در این نظریه، ریسمان‌های مرتعش، گراویتون‌ها را ایجاد می‌کنند، ذرات ریزی که تحت قوانین مکانیک کوانتومی عمل می‌کنند اما نیروی گرانشی را حمل می‌کنند.

💡 His simulation suggests they do: when gravitons gather densely enough, eventually some of them turn into a burst of light particles.

شبیه‌سازی او نشان می‌دهد که این اتفاق می‌افتد: وقتی گراویتون‌ها به اندازه کافی متراکم می‌شوند، در نهایت برخی از آنها به انفجاری از ذرات نور تبدیل می‌شوند.

💡 The words “graviton” and “biotechnician,” for example, first appeared in science fiction sources before being adopted in the real world.

برای مثال، کلمات «گراویتون» و «بیوتکنسین» ابتدا در منابع علمی تخیلی ظاهر شدند و سپس در دنیای واقعی مورد استفاده قرار گرفتند.

💡 Some theories weave the graviton into strings, uniting forces at scales human instruments currently only imagine.

برخی نظریه‌ها، گراویتون را به صورت ریسمان‌هایی در هم می‌آمیزند و نیروها را در مقیاس‌هایی که ابزارهای انسانی در حال حاضر فقط تصور می‌کنند، متحد می‌کنند.

💡 They are even responsible for gravity—a hypothetical particle that carries the gravitational force, a “graviton,” is an inevitable consequence of the theory.

آنها حتی مسئول گرانش نیز هستند - یک ذره فرضی که نیروی گرانشی را حمل می‌کند، یک «گراویتون»، نتیجه اجتناب‌ناپذیر این نظریه است.