Gargantua

💡 It certainly came well after Renaissance writer François Rabelais – who revelled in Lyon’s culinary traditions, depicting the tawdry delights of offal and cheap cuts in Gargantua and Pantagruel.

این قطعاً مدت‌ها پس از فرانسوا رابله، نویسنده‌ی دوره‌ی رنسانس، پدید آمد - کسی که از سنت‌های آشپزی لیون لذت می‌برد و لذت‌های مبتذلِ احشاء و برش‌های ارزان قیمت را در گارگانتوا و پانتاگروئل به تصویر می‌کشید.

💡 At one point, Gargantua rinses his hands in wine, picks his teeth with a pig’s trotter, spreads a green cloth over the table and embarks on an epic spree of card games.

در یک مقطع، گارگانتوا دست‌هایش را با شراب می‌شوید، دندان‌هایش را با پای خوک می‌کشد، پارچه‌ای سبز روی میز پهن می‌کند و شروع به بازی‌های حماسی با ورق می‌کند.

💡 One of his most famous lithographs, depicting the “citizen king” Louis-Philippe as the grotesquely rapacious Gargantua, was so inflammatory that it landed the artist in prison for six months.

یکی از مشهورترین لیتوگرافی‌های او، که «شهروند شاه» لویی فیلیپ را در هیبت گارگانتوا، موجودی به‌طرز عجیبی درنده‌خو، به تصویر می‌کشد، چنان جنجال‌برانگیز بود که باعث شد هنرمند به شش ماه زندان محکوم شود.

💡 One year, my family gave me the entire Penguin Classics library and some of it is rough sledding, like “Gargantua and Pantagruel.”

یک سال، خانواده‌ام کل کتابخانه کلاسیک پنگوئن را به من دادند و بعضی از آنها مثل «گارگانتوا و پانتاگروئل» سورتمه‌سواری خشن بود.

💡 All these initial chapters of “Monkey King” exhibit a rollicking exuberance, somewhat like Rabelais’s hyperbolic accounts of the giants Gargantua and Pantagruel.

تمام این فصل‌های اولیه‌ی «میمون‌شاه» شور و نشاطی سرخوشانه را به نمایش می‌گذارند، چیزی شبیه به روایت‌های اغراق‌آمیز رابله از غول‌های گارگانتوا و پانتاگروئل.