Eurocommunism

💡 Historians assess Eurocommunism through party archives, strikes, and evolving relationships with Catholic voters.

مورخان، یوروکمونیسم را از طریق بایگانی‌های حزبی، اعتصابات و روابط در حال تحول با رأی‌دهندگان کاتولیک ارزیابی می‌کنند.

💡 This type of wry evangelicalism was about as close to later English Puritanism as Italian eurocommunism would be to the clunking fist of Stalinism.

این نوع انجیل‌گراییِ کنایه‌آمیز تقریباً همانقدر به پیوریتانیسمِ متأخر انگلیسی نزدیک بود که یوروکمونیسم ایتالیایی به مشتِ کوبنده‌ی استالینیسم.

💡 The decline of Eurocommunism mirrored broader ideological shifts as globalization and post-industrial economies remixed allegiances.

افول یوروکمونیسم، همزمان با تغییر وفاداری‌ها توسط جهانی‌شدن و اقتصادهای پساصنعتی، نشان‌دهنده‌ی تغییرات ایدئولوژیک گسترده‌تری بود.

💡 Out went a lifetime’s slavish subjection to Moscow in favour of moderate, social-democratic “Eurocommunism”.

یک عمر تسلیم برده‌وار مسکو به نفع «کمونیسم اروپایی» میانه‌رو و سوسیال دموکرات از بین رفت.

💡 Eurocommunism sought independence from Moscow, blending socialism with parliamentary strategies during the 1970s.

یوروکمونیسم در دهه ۱۹۷۰ با ترکیب سوسیالیسم با استراتژی‌های پارلمانی، به دنبال استقلال از مسکو بود.