Eumenides

💡 Debates about the Eumenides explore gender, power, and forgiveness, issues modern courts still wrestle with imperfectly.

مباحث مربوط به یومنیدس، جنسیت، قدرت و بخشش را بررسی می‌کند، مسائلی که دادگاه‌های مدرن هنوز به طور ناقص با آنها دست و پنجه نرم می‌کنند.

💡 “We are fierce and cannot be deviated by man,” the Eumenides remind him.

یومنیدس به او یادآوری می‌کند: «ما بی‌باک هستیم و انسان‌ها نمی‌توانند ما را منحرف کنند.»

💡 Directors portray the Eumenides as chorus and conscience, their footsteps marking the transition from private blood to public law.

کارگردانان، یومنیدس‌ها را به عنوان گروه کر و وجدان به تصویر می‌کشند، ردپای آنها نشانگر گذار از خون خصوصی به قانون عمومی است.

💡 From the Furies of frightful aspect they became the Benignant Ones, the Eumenides, protectors of the suppliant.

از خشم‌های هولناک، آنها به نیک‌خواهان، یومنیدها، محافظانِ التماس‌کنندگان تبدیل شدند.

💡 In Aeschylus, the Eumenides transform vengeance into justice, a civic miracle staged through ritual, persuasion, and architectural symbolism.

در نمایشنامه‌ی آیسخولوس، یومنیدس انتقام را به عدالت تبدیل می‌کند، معجزه‌ای مدنی که از طریق آیین، ترغیب و نمادگرایی معماری به نمایش گذاشته می‌شود.

💡 The central theme of Aeschylus’s Eumenides is the trial of Orestes, the prince of Argos, for the murder of his mother, Clytemnestra.

موضوع اصلی نمایشنامه ائومنیدس اثر آیسخولوس، محاکمه اورستس، شاهزاده آرگوس، به جرم قتل مادرش، کلیتمنسترا، است.