enantiosis

💡 Teachers introduce enantiosis alongside irony, showing how opposites can sharpen meaning without cheap contradiction.

معلمان در کنار کنایه، انانتیوسیس را معرفی می‌کنند و نشان می‌دهند که چگونه تضادها می‌توانند بدون تناقض‌های بی‌ارزش، معنا را تقویت کنند.

💡 The orator used enantiosis, praising by apparent blame, a sly rhetorical dance that delighted attentive listeners.

خطیب از انانتیوسیس استفاده می‌کرد، یعنی ستایش را با سرزنش ظاهری همراه می‌کرد، رقصی زیرکانه در خطابه که شنوندگان دقیق را به وجد می‌آورد.

💡 Political speechwriters deploy enantiosis sparingly, aware that nuance competes with soundbites and impatient timelines.

نویسندگان سخنرانی‌های سیاسی از انانتیوسیس به میزان کم استفاده می‌کنند، چرا که می‌دانند نکات ظریف با گزیده‌های صوتی و جدول‌های زمانی بی‌حوصله رقابت می‌کند.