dyarchy

💡 Political theorists debate whether dyarchy tempers power or simply multiplies veto points that paralyze action.

نظریه‌پردازان سیاسی بحث می‌کنند که آیا نظام دودمانی قدرت را تعدیل می‌کند یا صرفاً امتیازهای وتو را افزایش می‌دهد که مانع از اقدام می‌شود.

💡 As one Provincial Governor remarked to me, "We are in reality skipping the dyarchy stage."

همانطور که یکی از والی‌های استان به من گفت، «ما در واقع از مرحله دودمانی عبور می‌کنیم.»

💡 Colonial reforms experimented with dyarchy, splitting responsibilities awkwardly and creating incentives for blame rather than coherent, accountable governance.

اصلاحات استعماری با دودمانی‌گرایی آزمایش شد، مسئولیت‌ها را به طرز ناشیانه‌ای تقسیم کرد و به جای حکومت منسجم و پاسخگو، انگیزه‌هایی برای سرزنش ایجاد کرد.

💡 A startup jokingly adopted dyarchy, then rediscovered decisions prefer a single owner supported by candid advisors.

یک استارتاپ به شوخی سیستم دودمانی را اتخاذ کرد، سپس متوجه شد که تصمیمات ترجیحی، یک مالک واحد با حمایت مشاوران صادق است.

💡 The designation suited the early years of the Empire, in which a dyarchy of princeps and senate had been maintained.

این عنوان با سال‌های اولیه امپراتوری که در آن سلسله‌ای از شاهزادگان و سنا حفظ شده بود، سازگار بود.

💡 The division of the provinces between Augustus and the Senate in 27 B. C. had the effect of creating an administrative dyarchy, or joint rule of two independent authorities, for the empire.

تقسیم استان‌ها بین آگوستوس و سنا در سال ۲۷ پیش از میلاد، منجر به ایجاد یک سلسله مراتب اداری یا حکومت مشترک دو مرجع مستقل برای امپراتوری شد.