dryopithecine

💡 Museums explain dryopithecine teeth as diaries of climate and cuisine.

موزه‌ها دندان‌های خشک‌پیکران را به عنوان خاطرات آب و هوا و آشپزی توضیح می‌دهند.

💡 Fossils labeled dryopithecine suggest arboreal apes exploring diets and locomotion that presage our complicated lineage.

فسیل‌هایی که با برچسب درایوپیتکوس شناخته می‌شوند، نشان می‌دهند که میمون‌های درخت‌زی، رژیم‌های غذایی و شیوه‌های حرکتی‌ای را بررسی می‌کردند که از دودمان پیچیده ما خبر می‌دهند.

💡 Debates about dryopithecine habitats sharpen hypotheses about where bipedal curiosity later emerged.

بحث‌ها در مورد زیستگاه‌های خشک‌پیکران، فرضیه‌ها در مورد محل ظهور کنجکاوی دوپا را دقیق‌تر می‌کند.