disassortative mating

💡 A leading hypothesis is that such “disassortative” mating will produce offspring with greater diversity in their MHC genes that will protect them against a broader range of pathogens.

یک فرضیه‌ی غالب این است که چنین جفت‌گیری «جداکننده‌ی گروه» فرزندانی با تنوع بیشتر در ژن‌های MHC خود تولید می‌کند که آنها را در برابر طیف وسیع‌تری از عوامل بیماری‌زا محافظت می‌کند.

💡 This would prove that the white and tan morphs were using true disassortative mating, so that all pairs were white–tan.

این ثابت می‌کند که ریخت‌های سفید و برنزه از جفت‌گیری جداکننده‌ی واقعی استفاده می‌کردند، به طوری که همه جفت‌ها سفید-برنزه بودند.