Dirae

💡 In Roman myth, the Dirae sometimes denoted the Furies, avenging spirits invoked when justice required terrifying eloquence.

در اسطوره‌های رومی، دیره‌ها گاهی به الهه‌های انتقام (فیوری‌ها) اشاره داشتند، ارواح انتقام‌جویی که وقتی عدالت مستلزم فصاحت و بلاغت وحشتناک بود، فراخوانده می‌شدند.

💡 The anthology’s notes on the Dirae traced reception history, from Renaissance editors to modern translators wrestling with tone.

یادداشت‌های این گلچین درباره دیره، تاریخ پذیرش آثار را از ویراستاران رنسانس تا مترجمان مدرن که با لحن و لحن سروکله می‌زدند، دنبال می‌کرد.

💡 Latin students encountered the Dirae as “curses,” a poem traditionally attributed to Vergil, though authorship remains contentious.

دانشجویان لاتین با دیرای به عنوان «نفرین» مواجه شدند، شعری که به طور سنتی به ویرژیل نسبت داده می‌شود، اگرچه نویسنده آن همچنان مورد بحث است.