dinosaurs

💡 Kids love dinosaurs because names are mouthfuls and stories are gigantic; adults secretly do too.

بچه‌ها عاشق دایناسورها هستند چون اسم‌هایشان طولانی و داستان‌هایشان طولانی است؛ بزرگسالان هم مخفیانه عاشقشان هستند.

💡 Movies portray dinosaurs as monsters; museums introduce neighbors we missed by a few inconvenient millions of years.

فیلم‌ها دایناسورها را به شکل هیولا به تصویر می‌کشند؛ موزه‌ها همسایگانی را معرفی می‌کنند که میلیون‌ها سال به طرز ناخوشایندی از آنها بی‌خبر بوده‌ایم.

💡 Scientists debate feathers on many dinosaurs, a fashionable argument backed by fossils and exquisite patience.

دانشمندان در مورد پرهای روی بسیاری از دایناسورها بحث می‌کنند، بحثی مد روز که فسیل‌ها و صبر و شکیبایی بی‌نظیری از آن پشتیبانی می‌کنند.

💡 Plaster of Paris is a gypsum hemihydrate; add water and it rehydrates into a solid that records handprints and childhood dinosaurs perfectly.

گچ پاریس یک گچ نیمه هیدرات است؛ با اضافه کردن آب، دوباره هیدراته می‌شود و به جامدی تبدیل می‌شود که اثر دست و دایناسورهای دوران کودکی را به طور کامل ثبت می‌کند.

💡 The franchise is, after all, far past the days of Steven Spielberg’s practical, animatronic dinosaurs and the grand sound of John Williams’ theme sweeping over hills dotted with brachiosauruses.

گذشته از همه اینها، این مجموعه فیلم‌ها از دوران دایناسورهای متحرک و عملی استیون اسپیلبرگ و صدای باشکوه تم جان ویلیامز که تپه‌های پر از براکیوسوروس را درمی‌نوردید، بسیار گذشته است.

💡 The aquarium’s touch tank included a friendly arthropod—a horseshoe crab—older than dinosaurs and wonderfully odd.

مخزن لمسی آکواریوم شامل یک بندپای مهربان - یک خرچنگ نعل اسبی - قدیمی‌تر از دایناسورها و به طرز شگفت‌انگیزی عجیب بود.