deist

💡 The deist admired natural law, composing prayers that sounded like gratitude for mathematics, sunlight, and the stubborn reliability of seasons.

این دئیست، قانون طبیعی را تحسین می‌کرد و دعاهایی می‌سرود که گویی سپاسگزاری از ریاضیات، نور خورشید و اعتبار سرسختانه‌ی فصول بود.

💡 Museums display letters from a colonial deist who argued for tolerance among neighbors who worshiped differently yet farmed the same land.

موزه‌ها نامه‌هایی از یک خداباور دوران استعمار را به نمایش می‌گذارند که طرفدار مدارا میان همسایگانی است که به شیوه‌های مختلف پرستش می‌کنند اما در همان زمین کشاورزی می‌کنند.

💡 “Let’s start with the fact the majority of our founding fathers were deists.”

«بیایید با این واقعیت شروع کنیم که اکثر پدران بنیانگذار ما دئیست بودند.»

💡 Neil Armstrong, though he considered himself a deist, was nonetheless looked up to as a Christian role model who fulfilled a divine promise that humanity would someday reach the stars.

نیل آرمسترانگ، اگرچه خود را یک دئیست می‌دانست، با این وجود به عنوان یک الگوی مسیحی مورد احترام بود که وعده الهی مبنی بر رسیدن بشریت به ستارگان را محقق کرد.

💡 References to the Creator and Nature’s God in the Declaration reflect a general theism that could be acceptable to Christians, Unitarians, deists and others.

اشارات به خالق و خدای طبیعت در این اعلامیه، منعکس کننده یک خداباوری عمومی است که می‌تواند برای مسیحیان، پیروان توحید، دئیست‌ها و دیگران قابل قبول باشد.

💡 A deist friend debates gently, insisting moral duties remain even without continual miracles or thunderous revelations.

یک دوست خداباور به آرامی بحث می‌کند و اصرار دارد که وظایف اخلاقی حتی بدون معجزات مداوم یا افشاگری‌های رعدآسا به قوت خود باقی می‌مانند.