decalcomania

💡 According to Rivera, a favorite technique was decalcomania, in which wet ink or paint is spread on sheets and pressed together; others show off Fini’s drawing prowess.

به گفته ریورا، یکی از تکنیک‌های مورد علاقه‌اش «برش‌های جادویی» بود که در آن جوهر یا رنگ خیس روی صفحات پخش شده و به هم فشرده می‌شوند؛ تکنیک‌های دیگر، مهارت فینی در طراحی را به نمایش می‌گذارند.

💡 She explored decalcomania in her prints, celebrating accidents that looked deliberate once arranged into calm, balanced compositions.

او در چاپ‌هایش شیفتگی به رنگ‌آمیزی را بررسی کرد و از حوادثی تجلیل کرد که وقتی در قالب ترکیب‌بندی‌های آرام و متعادل چیده می‌شدند، عمدی به نظر می‌رسیدند.

💡 Looking upon hands and feet – let alone faces – so distorted by disease that they appear mineralised, I was reminded of Max Ernst's use of decalcomania to create strange and post-human landscapes.

با نگاه به دست‌ها و پاها - چه برسد به صورت‌ها - که آنقدر بر اثر بیماری از شکل افتاده‌اند که به نظر معدنی می‌رسند، به یاد استفاده‌ی مکس ارنست از دکالکومانیا برای خلق مناظر عجیب و فراانسانی افتادم.

💡 The museum workshop introduced decalcomania techniques, letting kids lift paint from glass sheets into unexpectedly surreal landscapes.

کارگاه موزه تکنیک‌های نقاشی دیواری را معرفی کرد و به بچه‌ها اجازه داد رنگ را از روی صفحات شیشه‌ای بلند کنند و مناظر سورئال غیرمنتظره‌ای خلق کنند.

💡 In 1935 the Spaniard Oscar Dominguez started using decalcomania, which involves spreading ink over a sheet of paper that is then pressed with another sheet.

در سال ۱۹۳۵، اسکار دومینگز اسپانیایی شروع به استفاده از دکالکومانیا کرد، که شامل پخش جوهر روی یک ورق کاغذ است که سپس با ورق دیگری فشرده می‌شود.

💡 To bring her surrealist works to life, British artist Ithell Colquhoun employed techniques ranging from fumage to decalcomania, entopic graphomania and parsemage.

هنرمند بریتانیایی، ایتل کولکوهون، برای جان بخشیدن به آثار سورئالیستی خود، از تکنیک‌هایی از فوماژ گرفته تا دکالکومانیا، گرافومانیای آنتوپیک و پارسماژ استفاده کرد.