Cinque Terre

💡 Formative, and transformative, their kinship endured, though in physical absentia, even after their splendid summer days of boyhood buoyancy in the Cinque Terre region ended.

خویشاوندیِ سازنده و دگرگون‌کننده‌ی آنها، هرچند در غیاب فیزیکی، حتی پس از پایان روزهای باشکوه تابستانیِ دوران کودکی‌شان در منطقه‌ی چینکوئه تره، همچنان پابرجا ماند.

💡 Trains make Cinque Terre surprisingly accessible, though stairs still negotiate fiercely with calves.

قطارها به طرز شگفت‌آوری دسترسی به چینکوئه تره را آسان می‌کنند، هرچند پله‌ها هنوز هم به شدت به ساق پا فشار می‌آورند.

💡 Off-season, Cinque Terre breathes easier, and locals reclaim cafes from postcard crowds.

در خارج از فصل گردشگری، چینکوئه تره نفس راحت‌تری می‌کشد و مردم محلی کافه‌ها را از شلوغی کارت‌پستال‌ها پس می‌گیرند.

💡 We hiked between Cinque Terre villages, terraced vines stepping politely toward a sea that glittered like scattered coins.

ما بین روستاهای چینکوئه تره پیاده‌روی کردیم، تاکستان‌های پلکانی که مؤدبانه به سمت دریایی که مانند سکه‌های پراکنده می‌درخشید، گام برمی‌داشتند.

💡 In 1987, Linda Keenan brought Umberto Eco’s “The Name of the Rose” with her on vacation to Cinque Terre in Italy.

در سال ۱۹۸۷، لیندا کینان کتاب «نام گل سرخ» اثر اومبرتو اکو را با خود به چینکوئه تره در ایتالیا برد.

💡 Diving into the same Cinque Terre waters where they reveled in their youthful escapades before the tides of life pulled them apart, the duo came full circle.

این دو نفر با شیرجه زدن در همان آب‌های چینکوئه تره که در آن از ماجراجویی‌های جوانی خود لذت می‌بردند، پیش از آنکه جزر و مد زندگی آنها را از هم جدا کند، به یک چرخه کامل رسیدند.