Chald.

💡 The catalog abbreviated the inscription language as Chald., prompting a footnote clarifying it referred to Chaldean Aramaic.

این کاتالوگ زبان کتیبه را به صورت Chald. خلاصه کرده بود، و باعث شد در پاورقی توضیح دهد که به زبان آرامی کلدانی اشاره دارد.

💡 A coin labeled Chald. sparked debate until the curator produced provenance documents ending the quarrel mercifully.

سکه‌ای با برچسب چالد، بحث و جدل را برانگیخت تا اینکه متصدی موزه اسناد منشأ را ارائه داد و به این نزاع پایان داد.

💡 The nationality of the magicians quoted in the book may be remarked—they are Libyan, Syrian, Arab, Chald�an, Egyptian, and "Hyperborean."

ملیت جادوگرانی که در کتاب از آنها نقل قول شده است را می‌توان مورد توجه قرار داد - آنها لیبیایی، سوری، عرب، کلدانی، مصری و "هایپربوریایی" هستند.

💡 Thus Pausanias says the Chald�ans and Indian Magians first spoke of the soul's immortality, which many Greeks have accepted, "not least Plato son of Ariston."

بنابراین پاوسانیاس می‌گوید کلدانیان و مغان هندی اولین کسانی بودند که از جاودانگی روح سخن گفتند، که بسیاری از یونانیان، «از جمله افلاطون پسر آریستون»، آن را پذیرفته‌اند.

💡 Scholars warned that Chald. in older texts can mask several dialects, so context matters more than tidy labels.

محققان هشدار دادند که زبان چالد در متون قدیمی‌تر می‌تواند چندین گویش را پنهان کند، بنابراین زمینه بیش از برچسب‌های مرتب اهمیت دارد.

💡 The Eastern Jews were those who settled in Babylon, Chald�a, Assyria, Persia, and the adjacent countries.

یهودیان شرقی کسانی بودند که در بابل، کلده، آشور، ایران و کشورهای مجاور ساکن شدند.