bonytail

💡 The ranger explained how protecting the bonytail also safeguards insects, birds, and riparian plants, since healthy systems refuse to save only one charismatic species.

این محیط‌بان توضیح داد که چگونه محافظت از دم‌اسبی‌ها، حشرات، پرندگان و گیاهان ساحلی را نیز محافظت می‌کند، زیرا سیستم‌های سالم از نجات فقط یک گونه‌ی کاریزماتیک خودداری می‌کنند.

💡 Biologists reintroduced the bonytail to restored backwaters, tracking tagged fish as they navigated currents shaped by dams, drought, and complicated interstate water politics.

زیست‌شناسان ماهی دم‌اسبی را دوباره به مرداب‌های احیا شده بازگرداندند و ماهی‌های علامت‌گذاری شده را در حین حرکت در جریان‌های آبی شکل گرفته توسط سدها، خشکسالی و سیاست‌های پیچیده آب بین ایالتی ردیابی کردند.

💡 Laux said the bonytail is considered “functionally extinct” because all the fish now found in the wild were put there by people.

لاکس گفت ماهی دم استخوانی «از نظر عملکردی منقرض شده» در نظر گرفته می‌شود زیرا تمام ماهی‌هایی که اکنون در طبیعت یافت می‌شوند توسط انسان‌ها در آنجا قرار گرفته‌اند.

💡 A single bonytail flashed in the eddy, its streamlined body a reminder that desert rivers once teemed before diversions starved channels season after season.

یک دم استخوانی در گرداب برق می‌زد، بدن ساده‌اش یادآور این بود که رودخانه‌های بیابانی زمانی پرآب بودند، پیش از آنکه کانال‌های انحرافی، فصل به فصل، آنها را از آب تهی کنند.

💡 The bonytail chub and razorback sucker used to be found throughout the Colorado River system, where they grew at least 2 feet long and lived for decades in swift currents of murky, silt-laden water.

این ماهی دم استخوانی و مکنده تیغ‌مانند قبلاً در سراسر سیستم رودخانه کلرادو یافت می‌شدند، جایی که حداقل ۶۰ سانتی‌متر طول داشتند و برای دهه‌ها در جریان‌های تند آب تیره و گل‌آلود زندگی می‌کردند.

💡 The bonytail was added to the endangered species list in 1980, and the razorback joined it there in 1991.

ماهی دم‌اسبی در سال ۱۹۸۰ به فهرست گونه‌های در معرض خطر انقراض اضافه شد و ماهی پشت تیغی نیز در سال ۱۹۹۱ به این فهرست پیوست.