blister steel

💡 The bars of blister steel are broken into pieces about 18 inches long, and tied together in bundles by strong steel wire.

میله‌های فولاد حباب‌دار به قطعاتی به طول حدود ۱۸ اینچ شکسته می‌شوند و توسط سیم فولادی محکم به صورت دسته‌هایی به هم بسته می‌شوند.

💡 The iron combines with a portion of the carbon to form blister steel, so named because of the blisters which are found on the surface of the bars when they are removed from the furnace.

آهن با بخشی از کربن ترکیب می‌شود و فولاد تاول‌زن (Bluster Steel) را تشکیل می‌دهد، که به دلیل تاول‌هایی که هنگام خارج کردن میله‌ها از کوره روی سطح آنها دیده می‌شود، به این نام خوانده می‌شود.

💡 Historic smiths produced blister steel by carburizing wrought iron, creating carbon-rich layers later refined into stronger, more uniform tool steel.

آهنگران تاریخی با کربن‌دهی آهن فرفورژه، فولاد تاول‌زن تولید می‌کردند و لایه‌های غنی از کربن ایجاد می‌کردند که بعداً به فولاد ابزار قوی‌تر و یکنواخت‌تری تبدیل شدند.

💡 The museum displayed bars of blister steel, their mottled surfaces documenting a process obsolete yet foundational.

موزه میله‌هایی از فولاد حباب‌دار را به نمایش گذاشته بود که سطوح لکه‌دار آنها فرآیندی منسوخ اما بنیادی را مستند می‌کرد.

💡 Reading about blister steel bridges craft and chemistry, where heat, carbon, and time collaborate like stubborn artists.

خواندن درباره پل‌های فولادی تاول‌زن، هنر و شیمی، جایی که گرما، کربن و زمان مانند هنرمندان سرسخت با هم همکاری می‌کنند.

💡 Open hearth steel, crucible steel and blister steel, prior to this, had been the principal products, but were manufactured by processes too slow and too expensive to take the place of iron.

فولاد کوره باز، فولاد بوته‌ای و فولاد حباب‌دار، پیش از این، محصولات اصلی بودند، اما با فرآیندهایی بسیار کند و بسیار گران تولید می‌شدند که نمی‌توانستند جای آهن را بگیرند.