bladder fern

💡 A bladder fern unfurled beside the stream, fronds catching mist while we whispered appreciation for shade and chlorophyll.

یک سرخس کیسه‌ای شکل در کنار جویبار گسترده شده بود و برگ‌هایش مه گرفته بودند، در حالی که ما زمزمه می‌کردیم که از سایه و کلروفیل قدردانی می‌کنیم.

💡 The field guide marked bladder fern as an indicator of healthy seeps, a small ecological thumbs-up.

راهنمای میدانی، سرخس بادکنکی را به عنوان شاخصی از آبشخورهای سالم مشخص کرده بود، یک تایید کوچک زیست‌محیطی.

💡 In outline the fragile bladder fern suggests the blunt-lobed Woodsia, but in the latter the pinnæ and pinnules are usually broader and blunter, and its indusium splits into jagged lobes.

در طرح کلی، سرخس کیسه‌ای شکننده، یادآور وودسیای لوب‌دارِ کند است، اما در دومی، پینه‌ها و پینول‌ها معمولاً پهن‌تر و کندتر هستند و ایندوزیوم آن به لوب‌های ناهموار تقسیم می‌شود.

💡 Gardeners tucked bladder fern into a damp corner, where it thrived quietly, asking little beyond mulch and respect.

باغبان‌ها سرخس بادی را در گوشه‌ای مرطوب قرار می‌دادند، جایی که بی‌سروصدا رشد می‌کرد و چیزی جز مالچ و احترام نمی‌خواست.

💡 "We may drape our homes by the yard," says Woolson, "with the most graceful and filmy of our common ferns, the bladder fern."

وولسون می‌گوید: «ما می‌توانیم خانه‌هایمان را با حیاط، با برازنده‌ترین و نازک‌ترین سرخس معمولی‌مان، سرخس بادی، بپوشانیم.»

💡 The bladder ferns are a dainty, rock-loving family partial to a limestone soil.

سرخس‌های بادی خانواده‌ای ظریف و سنگ‌دوست هستند که به خاک آهکی علاقه دارند.