blackthorn

💡 Farmers weave blackthorn into living fences, a traditional compromise between livestock, wind, and determined foxes.

کشاورزان خار سیاه را به حصارهای زنده تبدیل می‌کنند، یک سازش سنتی بین دام، باد و روباه‌های مصمم.

💡 Hedgerows of blackthorn erupted with white bloom before leaf, a frothy disguise for branches that later guard sloes with unapologetic spikes.

پرچین‌های خار سیاه پیش از برگ زدن، با شکوفه‌های سفید فوران کردند، پوششی کف‌آلود برای شاخه‌هایی که بعدها با خارهای بی‌پروا از درختان حفاظت کردند.

💡 Sloe gin’s origins go back to the hedgerows of blackthorn bushes that served as fences all across England when common farmland was divvied up in the 17th century.

ریشه‌های اسلو جین به پرچین‌های بوته‌های خار سیاه برمی‌گردد که در قرن هفدهم، زمانی که زمین‌های کشاورزی مشترک تقسیم شدند، به عنوان حصار در سراسر انگلستان عمل می‌کردند.

💡 Thorny scrub — hawthorn, blackthorn, dog rose and bramble — punched through fields that, only a few years earlier, were maize and barley as far as the eye could see.

بوته‌های خاردار - زالزالک، خار سیاه، گل نسترن و تمشک - در میان مزارعی که تنها چند سال پیش، تا جایی که چشم کار می‌کرد، ذرت و جو بود، رخنه کرده بودند.

💡 If you can get your hands on some blackthorn berries from your local market, then you can make a bottle of Sloe Gin.

اگر بتوانید مقداری توت سیاه از بازار محلی خود تهیه کنید، می‌توانید یک بطری جین اسلو درست کنید.

💡 We infused gin with blackthorn sloes and sugar, then waited months, practicing patience with occasional, ceremonial tasting.

ما جین را با عصاره خار خار و شکر مخلوط کردیم، سپس ماه‌ها منتظر ماندیم و با چشیدن گاه‌به‌گاه و تشریفاتی، صبر را تمرین کردیم.