Baudrillard

💡 Designers cited Baudrillard when discussing branding, warning that signs devour meanings unless communities keep insisting on usefulness, repairability, and shared public delight.

طراحان هنگام بحث در مورد برندسازی به بودریار استناد کردند و هشدار دادند که نشانه‌ها معانی را می‌بلعند، مگر اینکه جوامع همچنان بر سودمندی، قابلیت تعمیر و لذت عمومی مشترک اصرار ورزند.

💡 Our seminar wrestled with Baudrillard, comparing simulated abundance to notification culture, and asking whether reality still negotiates fairly with curated desire.

سمینار ما با بودریار درگیر شد، فراوانی شبیه‌سازی‌شده را با فرهنگ اعلان مقایسه کرد و پرسید که آیا واقعیت هنوز هم با میلِ گزینش‌شده به طور منصفانه کنار می‌آید یا خیر.

💡 The term, coined by French post-modernist Jean Baudrillard in 1981, essentially describes a state in which simulations of reality appear more "real" than reality.

این اصطلاح که توسط ژان بودریار، پست مدرنیست فرانسوی، در سال ۱۹۸۱ ابداع شد، اساساً وضعیتی را توصیف می‌کند که در آن شبیه‌سازی‌های واقعیت، «واقعی‌تر» از خود واقعیت به نظر می‌رسند.

💡 It’s the first horror film I’ve seen that includes both a feminist defense of Kate Chopin’s “The Awakening” and a discussion of Baudrillard’s nihilism.

این اولین فیلم ترسناکی است که دیده‌ام که هم دفاع فمینیستی از «بیداری» کیت شوپن را در بر می‌گیرد و هم بحثی در مورد نیهیلیسم بودریار.

💡 In his book "Simulacra and Simulation," Baudrillard uses the example of Disneyland to describe hyperreality.

بودریار در کتاب خود «شبیه‌سازی‌ها و شبیه‌سازی» از مثال دیزنی‌لند برای توصیف فراواقعیت استفاده می‌کند.