armarian

💡 The pride and glory of a monastery was a well stored library, which was committed to the care of the armarian, and with him rested all the responsibility of its preservation.

مایه افتخار و سربلندی یک صومعه، کتابخانه‌ای پر از کتاب بود که به عهده‌ی راهب صومعه گذاشته شده بود و تمام مسئولیت حفظ آن بر عهده‌ی او بود.

💡 Besides the duties which we have enumerated, there were others which it was the province of the armarian to fulfil.

علاوه بر وظایفی که برشمردیم، وظایف دیگری نیز وجود داشت که انجام آنها بر عهده‌ی ضابطان دادگستری بود.

💡 The monastery’s armarian kept meticulous lending registers, ensuring precious volumes returned before rainfall crept through imperfect roof tiles.

متصدی املاک صومعه، دفاتر ثبت دقیق وام‌ها را نگه می‌داشت و اطمینان حاصل می‌کرد که حجم‌های گرانبها قبل از اینکه باران از میان کاشی‌های سقف ناقص نفوذ کند، بازگردانده شوند.

💡 Apprentices shadowed the armarian, learning to mend spines, decipher donor inscriptions, and balance access with preservation for future readers.

کارآموزان مخفیانه به دنبال آرماریان می‌رفتند و یاد می‌گرفتند که چگونه عطف کتاب‌ها را ترمیم کنند، کتیبه‌های اهداکنندگان را رمزگشایی کنند و بین دسترسی و حفظ آنها برای خوانندگان آینده تعادل برقرار کنند.

💡 As armarian, she negotiated with scholars kindly, reminding them that generosity toward fragile manuscripts is a form of scholarship itself.

او به عنوان یک متخصص کتابداری، با مهربانی با محققان مذاکره می‌کرد و به آنها یادآوری می‌کرد که سخاوت در قبال نسخه‌های خطی شکننده، خود نوعی دانش‌پژوهی است.