Aristotle

💡 In Ancient Greece, Plato thought the self, or the soul, was immortal, while Aristotle saw it as something that was connected to the body.

در یونان باستان، افلاطون فکر می‌کرد که خود یا روح، جاودانه است، در حالی که ارسطو آن را چیزی می‌دانست که به بدن متصل است.

💡 Fornés believed that a work of art isn’t an equation to be solved but an invitation for wonder, which Aristotle considered the beginning of philosophy.

فورنس معتقد بود که یک اثر هنری معادله‌ای برای حل کردن نیست، بلکه دعوتی برای شگفتی است، که ارسطو آن را آغاز فلسفه می‌دانست.

💡 Aristotle later described tragedy’s capacity, through evoking pity and fear, to stir moral reflection in its audience.

ارسطو بعدها ظرفیت تراژدی را توصیف کرد که از طریق برانگیختن ترحم و ترس، می‌تواند در مخاطب خود تأمل اخلاقی ایجاد کند.

💡 A professor explained how Aristotle organized knowledge, delighting students with categories that still inform search engines and libraries.

یک استاد توضیح داد که چگونه ارسطو دانش را سازماندهی می‌کرد و دانشجویان را با دسته‌بندی‌هایی که هنوز هم موتورهای جستجو و کتابخانه‌ها را شکل می‌دهند، خوشحال می‌کرد.

💡 We read Aristotle on friendship, then emailed old classmates, surprised by how philosophy can nudge everyday courage.

ما آثار ارسطو در مورد دوستی را خواندیم، سپس به همکلاسی‌های قدیمی ایمیل زدیم و از اینکه فلسفه چگونه می‌تواند شجاعت روزمره را برانگیزد، شگفت‌زده شدیم.

💡 Gardeners quote Aristotle inadvertently whenever they praise habits, small repeated actions shaping flourishing beds.

باغبانان هر زمان که عادت‌ها، یعنی اعمال کوچک و مکرری که باغچه‌های شکوفا را شکل می‌دهند، ستایش می‌کنند، ناخواسته از ارسطو نقل قول می‌کنند.