Arawn

💡 “The level of brutality was shocking,” an astonished Arawn said a day later, his wrist bandaged and his leg marked by a dark red and purple bruise.

یک روز بعد، آراونِ شگفت‌زده، در حالی که مچ دستش باندپیچی شده و پایش کبودی قرمز تیره و بنفش داشت، گفت: «میزان وحشیگری تکان‌دهنده بود.»

💡 They were the hounds of Arawn, a crowned king in the land of Annwn, the shadow-land of Hades.

آنها سگ‌های شکاری آراون بودند، پادشاهی تاجدار در سرزمین آنون، سرزمین سایه‌های هادس.

💡 Arawn thanked him for all he had done, and added: “When thou comest thyself to thine own dominions thou wilt see what I have done for thee.”

آراون از او به خاطر تمام کارهایی که انجام داده بود تشکر کرد و افزود: «وقتی به قلمرو خودت برگردی، خواهی دید که برایت چه کرده‌ام.»

💡 In Welsh myth, Arawn rules Annwn, a realm where bargains test heroes’ integrity more than their sword arms.

در اسطوره‌های ولزی، آراون بر آنون حکومت می‌کند، قلمرویی که در آن، معاملات، بیش از سلاح‌های شمشیر، صداقت قهرمانان را می‌آزماید.

💡 Musicians invoked Arawn in a moody suite, letting low brass and drums suggest gates opening between worlds.

نوازندگان در یک سوئیت غم‌انگیز، آراون را فرا خواندند و اجازه دادند که صدای آرام سازهای بادی برنجی و طبل‌ها، تداعی‌گر دروازه‌هایی باشد که بین جهان‌ها گشوده شده‌اند.

💡 A novelist recast Arawn as a reluctant guardian, complicating easy binaries of light and darkness.

یک رمان‌نویس، آراون را به عنوان یک نگهبان بی‌میل بازآفرینی می‌کند و دوگانه‌های ساده‌ی نور و تاریکی را پیچیده می‌کند.