Antigone

💡 Sophocles’ “Antigone” and Euripides’ “Suppliant Women” dramatize tensions between personal morality, state power and democratic rights.

«آنتیگونه» اثر سوفوکل و «زنان التماس‌کننده» اثر اوریپید، تنش‌های بین اخلاق شخصی، قدرت دولت و حقوق دموکراتیک را به تصویر می‌کشند.

💡 The Black prisoners of “The Island” turn to Sophocles’ “Antigone” to understand the injustice of their own situation.

زندانیان سیاه‌پوست «جزیره» برای درک بی‌عدالتی موجود در وضعیت خود به «آنتیگونه» اثر سوفوکل روی می‌آورند.

💡 In 441 B.C., the Athenian playwright Sophocles told a similar tale in “Antigone,” whose plot centers on an autocrat’s weaponization of a corpse killed in battle.

در سال ۴۴۱ پیش از میلاد، سوفوکل، نمایشنامه‌نویس آتنی، داستان مشابهی را در «آنتیگونه» روایت کرد که طرح آن حول محور استفاده یک مستبد از جسدی کشته‌شده در نبرد به عنوان سلاح می‌چرخد.

💡 High-school productions of Antigone feel contemporary, especially when students update costumes while keeping the chorus’s moral clarity intact.

اجراهای دبیرستانی آنتیگونه حال و هوای امروزی دارند، مخصوصاً وقتی دانش‌آموزان لباس‌هایشان را به‌روز می‌کنند و در عین حال، شفافیت اخلاقی گروه کر را دست‌نخورده نگه می‌دارند.

💡 In Antigone, duty to family confronts civic decree, a conflict echoing whenever bureaucracy collides with love’s stubborn obligations.

در آنتیگونه، وظیفه نسبت به خانواده در مقابل فرمان مدنی قرار می‌گیرد، تضادی که هر زمان بوروکراسی با تعهدات سرسختانه عشق برخورد می‌کند، طنین‌انداز می‌شود.