Cephalus

💡 Students debated whether Cephalus represents fate’s cruelty or human impatience, both plausible under moonlit narratives.

دانش‌آموزان در مورد اینکه آیا سفالوس نمایانگر بی‌رحمی سرنوشت است یا بی‌صبری انسان، بحث می‌کردند، که هر دو در روایت‌های مهتابی قابل قبول هستند.

💡 She did not give in; she only did not firmly oppose him, but that was enough for Cephalus.

او تسلیم نشد؛ فقط قاطعانه با او مخالفت نکرد، اما همین برای سفالوس کافی بود.

💡 A poet recast Cephalus as guilt personified, wandering hills where echoes answer too late.

شاعری سفالوس را به عنوان مظهر گناه، سرگردان در تپه‌هایی که پژواک‌ها خیلی دیر به آنها پاسخ می‌دهند، از نو تصویر کرد.

💡 Cephalus, however, had quickly come to his senses and realized the poor part he had played.

با این حال، سفالوس به سرعت به خود آمد و متوجه نقش بدی که ایفا کرده بود، شد.

💡 This malicious suggestion drove Cephalus mad with jealousy.

این پیشنهاد بدخواهانه، کفالوس را از حسادت دیوانه کرد.

💡 In mythology, Cephalus loved Procris; paintings freeze the tragic moment when mistrust and accident eclipse a hunting idyll.

در اساطیر، سفالوس عاشق پروکریس بود؛ نقاشی‌ها لحظه تراژیکی را که بی‌اعتمادی و تصادف، بر یک شکار زیبا سایه می‌اندازد، منجمد می‌کنند.