amphimacer

💡 Amphimacer, am-fim′a-sėr, n. in prosody, a foot of three syllables, the middle one short, and the first and last long, as cārĭtās.

آمفی‌ماکر، آم-فیما-سر، اسم. در عروض، یک پایه سه هجایی، که هجای میانی کوتاه و هجای اول و آخر بلند است، مانند چاریتا (cārĭtās).

💡 Those commonly accepted are: Iambus ⌣  —   Dactyl — ⌣⌣ Trochee — ⌣   Anapest ⌣ ⌣ — Spondee — —   Amphimacer — ⌣ — Amphibrach  ⌣ — ⌣ The dash stands for the accented syllable.

مواردی که معمولاً پذیرفته می‌شوند عبارتند از: Iambus ⌣ — Dactyl — ⌣⌣ Trochee — ⌣ Anapest ⌣ ⌣ — Spondee — — Amphimacer — ⌣ — Amphibrach ⌣ — ⌣ علامت خط تیره نشان دهنده هجای تاکیدی است.

💡 Amphimacer, - u - = ōvĕr hīll.

آمفی ماسر، - u - = تپه اوور.

💡 The amphimacer foot—stressed, unstressed, stressed—gives solemn cadence to hymns and mottoes.

پای آمفی‌میسر - تحت فشار، بدون فشار، تحت فشار - به سرودها و شعارها آهنگی وقار می‌بخشد.

💡 Students clapped amphimacer patterns, discovering meter hides inside slogans and chants.

دانش‌آموزان با دست زدن الگوهای آمفی‌میسر، پنهان شدن سنج‌ها را در شعارها و سرودها کشف کردند.

💡 A poet used amphimacer lines sparingly, like bells marking turning points.

شاعری از خطوط آمفی‌میسر به ندرت استفاده می‌کرد، مانند زنگ‌هایی که نقاط عطف را نشان می‌دهند.