amah

💡 I asked my amah, who always managed to appear next to my bed the instant I was awake.

از عمه‌ام پرسیدم، کسی که همیشه به محض بیدار شدنم کنار تختم ظاهر می‌شد.

💡 In colonial days, many families had a lifelong helper known as an amah (after the Portuguese word for nurse).

در دوران استعمار، بسیاری از خانواده‌ها یک یاور مادام‌العمر داشتند که به او آما (کلمه پرتغالی به معنای پرستار) می‌گفتند.

💡 The building is known to have housed hundreds of destitute ayahs and amahs - as Indian and Chinese nannies were called respectively.

گفته می‌شود که این ساختمان محل سکونت صدها «آیاه» و «آمه» - نامی که به ترتیب به دایه‌های هندی و چینی داده می‌شد - بی‌بضاعت بوده است.

💡 Colonial diaries mention an amah, a caretaker whose work sustained households yet rarely received credit.

در خاطرات دوران استعمار از یک «آمه» یاد شده است، سرایداری که کارش امرار معاش خانوارها را تأمین می‌کرد اما به ندرت اعتباری دریافت می‌کرد.

💡 The museum labeled photographs of an amah compassionately, pairing context with stories from descendants.

موزه عکس‌های یک آما را با دلسوزی برچسب‌گذاری کرد و زمینه را با داستان‌های فرزندانش جفت کرد.

💡 A novelist gave the family’s amah a voice at last, her perspective reframing every remembered scene.

بالاخره یک رمان‌نویس به دختر خانواده صدایی بخشید، دیدگاه او تک تک صحنه‌های به یاد مانده را از نو قاب‌بندی کرد.