alala

💡 From its opening frame of a horse’s corpse in the desert, Abu Alala’s movie announces its mystical proposition, treading the space between the spiritual and the mundane.

فیلم ابوالعلا از همان قاب آغازینش که جسد اسبی را در بیابان نشان می‌دهد، با گام نهادن در فضای میان معنویت و دنیوی، گزاره عرفانی خود را اعلام می‌کند.

💡 With transcendent reflection, Abu Alala’s coming-of-age tale invites us to consider the notion of predestination.

داستان بلوغ ابوالعلا با تأملی متعالی ما را به تأمل در مفهوم تقدیر الهی فرا می‌خواند.

💡 Abu Alala directs with deft ambition, even if the accumulation of plot points and characters sometimes weighs the film down.

ابوالعلا با جاه‌طلبی ماهرانه‌ای کارگردانی می‌کند، حتی اگر انباشتگی داستان‌ها و شخصیت‌ها گاهی اوقات فیلم را سنگین کند.

💡 Biologists working to rewild the alala celebrated each fledgling, a hopeful step for the Hawaiian crow after years of careful breeding.

زیست‌شناسانی که روی احیای گونه‌ی وحشی آلالا کار می‌کنند، تولد هر جوجه را جشن می‌گیرند، گامی امیدوارکننده برای کلاغ هاوایی پس از سال‌ها پرورش دقیق.

💡 The call of the alala once filled forests; recordings now guide releases where habitat has been painstakingly restored.

زمانی صدای آلالا جنگل‌ها را پر می‌کرد؛ اکنون ضبط‌ها راهنمای رهاسازی این پرنده در مناطقی هستند که زیستگاه آن با زحمت فراوان احیا شده است.

💡 Volunteers planting ʻōhiʻa and koa trees imagined future canopies where the alala could thrive again.

داوطلبانی که درختان «اوهیا» و «کوآ» را می‌کاشتند، سایبان‌های آینده‌ای را تصور می‌کردند که در آنها آلالا می‌توانست دوباره رشد کند.