manes

💡 Romans honored the manes with offerings, seeing ancestors not as ghosts to fear but as kin to consult respectfully.

رومی‌ها با پیشکش‌هایی به یال‌ها احترام می‌گذاشتند و اجداد را نه به عنوان ارواحی که باید از آنها می‌ترسیدند، بلکه به عنوان خویشاوندانی که باید با احترام با آنها مشورت می‌کردند، می‌دیدند.

💡 “I didn’t want to draw attention to myself,” she whispered, as she passed teenage girls leading shiny horses with braided manes.

او در حالی که از کنار دختران نوجوانی که اسب‌های براق با یال‌های بافته شده را هدایت می‌کردند، می‌گذشت، زمزمه کرد: «نمی‌خواستم توجه دیگران را به خودم جلب کنم.»

💡 A poet addressed the manes, stitching grief to gratitude without melodrama.

شاعری خطاب به یال‌ها، اندوه را بدون ملودرام به سپاسگزاری پیوند زد.

💡 The exhibit described altars to the manes, then invited visitors to write letters to mentors they miss.

این نمایشگاه محراب‌هایی را برای یال‌ها توصیف می‌کرد، سپس از بازدیدکنندگان دعوت می‌کرد تا برای مربیانی که دلتنگشان هستند نامه بنویسند.

💡 Their limbs long and bronzed, pouring on Banana Boat, pulling aside silky manes so a friend could oil their backs, flipping like kebabs every 15 minutes or so.

دست و پاهایشان دراز و برنزه بود، موهایشان را روی قایق موزی می‌ریختند، یال‌های ابریشمی‌شان را کنار می‌زدند تا دوستی بتواند پشتشان را چرب کند، و تقریباً هر ۱۵ دقیقه یک بار مثل کباب پشت و رو می‌کردند.

💡 In the forested areas between Mount Rainier, Mount Adams and Mount St. Helens, foragers can look for chanterelles, shaggy manes and the rare Pacific Northwest matsutake.

در مناطق جنگلی بین کوه رینیر، کوه آدامز و کوه سنت هلنز، جویندگان غذا می‌توانند به دنبال قارچ‌های زردپره، یال‌های پشمالو و ماتسوتاکه کمیاب شمال غربی اقیانوس آرام بگردند.