Aeschylus

💡 The “Embarkation,” for instance, begins with a jubilant seven-member South African women’s chorus singing in Zulu lines from Aeschylus, Brecht and many others.

برای مثال، قطعه «به کشتی سوار شدن» با یک گروه کر هفت نفره از زنان آفریقای جنوبی آغاز می‌شود که با شور و شوق، اشعار زولو از آشیل، برشت و بسیاری دیگر را می‌خوانند.

💡 It should have read "Shakespeare is by no means inferior to Aeschylus".

باید می‌نوشتند «شکسپیر به هیچ وجه از آیسخولوس پایین‌تر نیست».

💡 Even Aristotle, who could be said to have launched literary criticism, set forth the precepts of tragedy by empirically studying the indelible examples of Aeschylus, Sophocles and Euripides.

حتی ارسطو، که می‌توان گفت نقد ادبی را آغاز کرده است، با مطالعه تجربی نمونه‌های ماندگار آیسخولوس، سوفوکل و اوریپید، اصول تراژدی را تدوین کرد.

💡 Directors stage Aeschylus to confront cycles of vengeance, grief, and fragile justice still haunting modern cities.

کارگردانان، آیسخولوس را به صحنه می‌برند تا با چرخه‌های انتقام، اندوه و عدالت شکننده‌ای که هنوز شهرهای مدرن را تسخیر کرده است، روبرو شوند.

💡 Students reading Aeschylus grapple with chorus power, where communal voice amplifies dread and hope simultaneously.

دانش‌آموزانی که آثار آشیل را می‌خوانند، با قدرت گروه کر دست و پنجه نرم می‌کنند، جایی که صدای جمعی، همزمان ترس و امید را تقویت می‌کند.

💡 A translator rendered Aeschylus in muscular lines, preserving thunder without losing tenderness between blows.

یک مترجم، تصویر آیسخولوس را در قالب خطوط عضلانی ترجمه کرد و رعد و برق را بدون از دست دادن لطافت بین ضربات، حفظ کرد.