addressee

💡 Its wrapping bears a postmark of May 11, 1965, and the sender and addressee are the same: Lewis Reed.

روی بسته‌بندی آن مهر پست ۱۱ مه ۱۹۶۵ دیده می‌شود و فرستنده و گیرنده یکی هستند: لوئیس رید.

💡 The addressees are not always ordinary voters: officials could be singled out for subtle nudges, too.

مخاطبان همیشه رأی‌دهندگان عادی نیستند: مقامات نیز می‌توانند به خاطر اشارات ظریف مورد توجه قرار گیرند.

💡 Those early emails were about as private as thumbtacking a note to your addressee on the lab bulletin board.

آن ایمیل‌های اولیه تقریباً به اندازه چسباندن یک یادداشت به مخاطب روی تابلوی اعلانات آزمایشگاه، خصوصی بودند.

💡 Emails reach the wrong addressee distressingly often; double-checking recipients prevents avoidable apologies.

ایمیل‌ها اغلب به طرز ناراحت‌کننده‌ای به آدرس اشتباه می‌رسند؛ بررسی مجدد گیرنده‌ها مانع از عذرخواهی‌های قابل اجتناب می‌شود.

💡 The poet concealed affection in metaphors only the true addressee would decode.

شاعر محبت را در استعاره‌هایی پنهان می‌کرد که تنها مخاطب واقعی می‌توانست آنها را رمزگشایی کند.

💡 We avoid T.W.I.M.C. when a named addressee could build a better connection.

ما از TWIMC اجتناب می‌کنیم وقتی که یک مخاطب مشخص می‌تواند ارتباط بهتری برقرار کند.