Adamic

💡 Adamic mentioned the conviction among Angelenos that their city “will ultimately — perhaps within the next three or four decades — be the biggest city in the world.”

آدامیک به این باور عمومی در میان اهالی آنجلینو اشاره کرد که شهرشان «در نهایت - شاید ظرف سه یا چهار دهه آینده - بزرگترین شهر جهان خواهد شد.»

💡 Adamic coined the phrase “the enormous village” to describe life here, as if L.A. were a small town that had grown too large.

آدامیک عبارت «روستای عظیم» را برای توصیف زندگی در اینجا ابداع کرد، انگار لس‌آنجلس شهر کوچکی بود که بیش از حد بزرگ شده بود.

💡 Although also woefully out of print, Mayo’s 1933 exegesis is, along with James M. Cain’s essay “Paradise” and Louis Adamic’s “Laughing in the Jungle,” among the great early studies of the city.

اگرچه متأسفانه دیگر چاپ نمی‌شود، اما تفسیر مایو در سال ۱۹۳۳، در کنار مقاله «بهشت» جیمز ام. کین و «خندیدن در جنگل» لوئیس آدامیک، از جمله مطالعات اولیه بزرگ در مورد این شهر است.

💡 Scholars debated Adamic innocence in literature, asking whether ignorance counts as virtue or merely a pause before accountability.

محققان در ادبیات، معصومیت آدم را مورد بحث قرار دادند و پرسیدند که آیا جهل فضیلت محسوب می‌شود یا صرفاً مکثی قبل از پاسخگویی است.

💡 The poet used Adamic imagery—gardens, naming, beginnings—to frame rebirth after a long winter of confusing, necessary endings.

شاعر از تشبیهات آدم - باغ‌ها، نامگذاری، آغازها - برای ترسیم تولد دوباره پس از زمستانی طولانی از پایان‌های گیج‌کننده و ضروری استفاده کرد.

💡 An Adamic myth reappeared in the sermon, not as doctrine but as a mirror for choices about responsibility and wonder.

یک اسطوره‌ی آدم در موعظه دوباره ظاهر شد، نه به عنوان یک دکترین، بلکه به عنوان آینه‌ای برای انتخاب‌ها در مورد مسئولیت و شگفتی.