Achernar

💡 Eridanus ends in the southern hemisphere near a first-magnitude star called Achernar, which is situated in the stream, but can not be seen from our latitudes.

نهر در نیمکره جنوبی و نزدیک ستاره‌ای با قدر اول به نام آخنار (Achernar) به پایان می‌رسد که در این نهر قرار دارد، اما از عرض‌های جغرافیایی ما قابل مشاهده نیست.

💡 The part visible in our latitudes does not contain bright stars, but at the southern extremity is the first-magnitude Achernar, a conspicuous object to southern observers.

بخشی که در عرض‌های جغرافیایی ما قابل مشاهده است، ستاره‌های درخشانی ندارد، اما در منتهی‌الیه جنوبی، آخنار با قدر اول قرار دارد که برای ناظران جنوبی، جرمی آشکار است.

💡 It is supposed to be identical with the Achernar of Al-Sufi, who described it as of the first magnitude; this star has therefore decreased in brilliancy in historic times.

گمان می‌رود که این ستاره با ستاره آخرالامر صوفی که آن را از قدر اول توصیف کرده، یکسان باشد؛ بنابراین، درخشش این ستاره در دوران تاریخی کاهش یافته است.

💡 We found Achernar low in the southern sky, a flattened, fast-spinning star glittering over dunes and quietly stunned friends.

ما آخنار را در آسمان جنوبی، در ارتفاع پایین پیدا کردیم، ستاره‌ای مسطح و سریع‌الچرخان که بر فراز تپه‌های شنی می‌درخشید و دوستانمان را بی‌صدا مبهوت کرده بود.

💡 Photographs of Achernar revealed oblateness, turning astronomy into geometry drawn across unimaginable heat and distance.

عکس‌های آخنار، پخ‌شدگی را آشکار کردند و نجوم را به هندسه‌ای تبدیل کردند که در گرما و فاصله‌ای غیرقابل تصور کشیده شده است.

💡 Navigators once used Achernar as a waypoint, proof sailors collaborate with distant furnaces to cross restless oceans.

دریانوردان زمانی از آخنار به عنوان نقطه‌ی راه استفاده می‌کردند، و دریانوردان برای عبور از اقیانوس‌های بی‌قرار با کوره‌های دوردست همکاری می‌کردند.