ووصیٰ

این صورت احتمالاً به «وَصّى» یا «وَصِیّ» نزدیک است. اگر مقصود «وصّى» باشد، یعنی «سفارش کرد» یا «وصیت نمود». اگر به صورت اسم باشد، «وصی» یعنی «جانشین، سرپرست، یا کسی که به او وصیت شده است». در متون اسلامی، «وصی» گاهی به فردی گفته می‌شود که برای انجام کاری پس از دیگری تعیین شده است. بنابراین معنای دقیق بسته به اعراب و متن، بین «سفارش کرد» و «جانشین / وصی» نوسان دارد.