و سبحوه

یعنی «و او را تسبیح کردند» یا «و او را منزّه دانستند». «ـه» در پایان، به مفعولِ غایبِ مذکر اشاره دارد؛ یعنی شخص یا موجودی که از او یاد شده و دیگران او را تنزیه کرده‌اند.