واذٰن

💡 في القرية القديمة، كان الرجل الصالح واذٰن للناس كل يوم قبل الصلاة.

در روستای قدیمی، مرد صالحی بود که هر روز قبل از نماز، مردم را به نماز فرا می خواند.

💡 نادى المؤذن بصوتٍ جميل، ثم واذٰن في الحي مع طلوع الفجر.

موذن با صدای زیبایی اذان گفت، سپس هنگام سحر در محله اذان گفتند.

💡 عندما حلّ المساء، واذٰن الإمام لصلاة العشاء في المسجد الكبير.

وقتی غروب شد، امام جماعت در مسجد جامع اذان نماز عصر را گفت.