حکيما

این شکل معمولاً می‌تواند مثنّی یا شکلِ منصوب / مجرورِ «حکیم» باشد، یعنی «دو حکیم» یا «ای حکیم» در برخی ساخت‌ها، بسته به اعراب و متن. در فارسی ساده، می‌توان آن را «دو مرد خردمند» یا «دو حکیم» معنا کرد اگر به صورت مثنی آمده باشد. اما گاهی نیز در متون غیررسمی یا با املای متفاوت، ممکن است کاربرد دیگری داشته باشد.